بیوگرافی

مجید خادم متولد سال 1363 در شهر شیراز است. بیوگرافی منتشرشده‌ای از او در سال 1384 می‌گوید که خادم دنبال‌کردن سه زمینۀ هنریِ متفاوتِ “ادبیات داستانی” و “نقاشی” و “موسیقی” را از نوجوانی با هدف فهم بهترِ سینما و درنهایت، خلق آثار سینمایی آغاز کرده بوده. ابتدا موسیقی (1377) و سپس هنرهای تجسمی (1379) و آن‌گاه ادبیات داستانی (1380) و آن‌گاه، سینما (1386). اما فعالیت‌های هنریِ او دراواخر دهۀ 80 شمسی به مسیری متفاوت از تصور اولیه‌اش کشیده شد. «موسیقی را با تنبک آغاز کردم و به سرعت سراغ گیتار کلاسیک و بعد گیتار الکتریک رفتم اما همه را رها کردم و باید چند سالی هم سازهای مقامیِ ایرانی مثل تنبور و دف را امتحان می‌کردم و چند سالی تئوری موسیقی ‌می‌خواندم تا می‌فهمیدم که هنر موسیقی اساساً آهنگ‌سازی است و نه نوازندگی... اما درک عمیق و درونیِ فرم و کمپوزیسیون و حرکت و ریتم در هنر موسیقی برای خلق هر هنر سطح بالای دیگری هم از ضروریات است و آن سال‌ها به یادگیریِ مفیدترین دانش ممکن گذشتند...»

خادم عظمت بی‌مانند ادبیات داستانی و پتانسیلِ نامحدودِ پیچیدگی و غنای ساختاری‌اش در مقایسه با تمامیِ هنرهای دیگر را دلیل اصلی‌اش برای دنبال‌کردن این هنر در سطح حرفه‌ای می‌داند. «ادبیات داستانی به‌ویژه در قالب‌های رمان و داستان کوتاه، بزرگترین محمل اندیشۀ بشری و نهایت چالش خِرد انسانی و دشوارترین گونۀ هنری در تاریخ تمدن است. برای من همین دلایل کافی بود تا جذابیت این هنر، فیلم‌سازی را برایم یک فعالیت حاشیه‌ای و تفننی کند. البته که هنرهای تجسمی را هم هرگز درجۀ دوم ندیدم اما سال‌ها زمان برد تا بتوانم خودم را متقاعد کنم و کارهایم را به نمایش عمومی بگذارم. باید اعتراف کنم که ادبیات داستانی برایم سراسر لذت و رنج و فرسودگی و درد است و هنرهای تجسمی، سراسر لذت و تفریح و خوشی و استراحت. ناگفته نمانَد که فضای مملو از کوته‌فکری و بی‌سوادیِ جامعۀ سینماییِ ایران (و شاید هم جهان) و آلودگیِ گریزناپذیرش به اقتصاد و صنعتِ سرگرمی هم در تصمیم نهایی‌ام بی‌تاثیر نبود. هرچند در هنرهای تجسمی هم وضع به گونه‌ای دیگر مشابه سینما است...»