در سینما

«خوشبختانه خیلی زود متوجه شدم آنچه به عنوان هنر سینما شناخته و دانسته‌ام و به آن عشق می‌ورزم، جایی در چارچوب فهم جامعه از آنچه سینما می‌داند، ندارد. بدون شک هیچ هنری تاکنون تحت وجه اقتصادی و صنعتی‌اش در جهان سرمایه‌داری به حد هنر سینما سرکوب و تحریف نشده است. فیلم‌سازی جای هنر سینما را خیلی سریع گرفت و هیچ‌گاه هیچ هنری به این سرعت مبدل به صنعتی خالی از اندیشه‌ورزی و زیباییِ اصیل نشده است. توی همان چند سالی که با تمام انرژی و توان و شوقم از جشنواره‌ای و جمعی و محفلی به جشنواره و جمع و محفل سینماییِ دیگری می‌رفتم، به وضوح ‌دیدم که همه در زرق و برق تکنولوژی خیره و حل و محو شده‌اند. هرکس به هنر سینما وارد می‌شود به سرعت آرمان‌هایی غیرزیبایی‌شناختی و مبتنی بر صنعت سینما پیدا می‌کند. بدبختانه آنکه در ایران این وجه صنعتی، همان هنر سینما معرفی و دانسته شده است. البته از نتایج ناشی از فشار اقتصادِ یک کشور توسعه‌نیافته و درعین‌حال ایزوله‌شده از باقیِ جهان هم نباید غافل بود. هنر سینما مستقیما به مسئلۀ توسعه در مفهوم قرن بیستمی‌اش وابسته است. کسی که بخواهد یا می‌خواهد توی ایران وارد هنر جدی سینما شود انگار کسی است که بخواهد در اقتصاد و جامعۀ ایران مثلا توی حوزه‌ای مثل ورزش حرفه‌ای تنیس وارد شود؛ باید بداند که سرخوردگیِ عظیمی انتظارش را می‌کشد. مگر آنکه بخواهد واقعا هنر سینما کار کند. آن‌وقت دیگر سروکاری با هیچ جشنوارۀ سینمایی یا فضای آلوده به صنعت و سراسر وابسته به نظام پولی نخواهد داشت و می‌تواند به شکلی پارادوکسیکال، تفننی هنر سینما را جدّی کار کند...»